Voor mocht er toch nog een ziel zijn die halsstarrig naar de blog blijft komen, ben ik ten eerste vereerd en is er ten tweede een filmpje te bekijken! Ziehier een mini deel van Jamie Lidell zijn on-gelooflijke optreden in Londen eergisteren. Engeland heeft ook heel wat om fier op te zijn after all. Ik ben overtuigd geraakt ondertussen. Absoluut.
Mijn afscheidswoord is al gepasseerd, maar dit wilde ik toch nog even meedelen. Deze zaterdag werden de kerstlichtjes in Bognor Regis officieel aangestoken! Zalig dat ze daar zo een heel spel van maken hier, ik werd er meteen blij van. Het was amper 29 november en er werd al "Happy Christmas everybody" door de microfoon geroepen. Hier kan je het filmpje bekijken waar iedereen samen aan het aftellen is.
Ik denk dat de tijd is aangebroken voor een bescheidenafscheidswoord. Mijn examens en deadlines vallen tussen 4 en 11december, dus de komende twee weken is er niet veel soeps aan vertelmateriaal. Daarna zijn er wel nog leuke dingen gepland, dat zullen verhalen voor in Belgixeb worden.
Op 14 december gaan Evelien en ik samen met twee meisjes die in Oxfordop Erasmus zijn naar een optreden van Jamie Liddell in Londen. Van het deuntje "Another day, another wayFor me to open up to you…" (and so on, zie foto)
Van 17 tot 19 december komen mama, papa en Barbara naar het kleine Chichester! Envan de 19e tot de 23ste komt David vanuit Parijs ook naar hier. Dan kanik hem na een half jaar grootstad, weer eens platte land en de zeelaten zien. De 23ste nemen we dan de eurostar naar Brussel, just in time voor Kerst in Begixeb.
Volgende week vertrekken de Zweedse meisjes alweer naar Stockholm en de week daarna het merendeel van de Amerikanen naar Pennsylvania. Nu vervloek ik meestal hun luide thuiskomst in het midden van de nacht, maar ik ga ze nog missen! Zelfs de zure gezichten van het cafetariapersoneel zullen nog voor veel verhaalstof dienen. Maar bovenal was Chichester toch veruit veel mooier en pittoresker dan ik ooit had durven dromen. Tine zei zelfs dat de mensen ‘up North’ in Nottingham altijd over het ‘beautiful little Chichester’ spreken als ze zegt dat ze iemand kent die er studeert. Dus dan zal het wel waar zijn.
Farewell, goodbye, guten Tag en graag tot bij de kerst en nieuwdagen,
x Daphne
Dit had een leuk weekend moeten zijn, which it clearly wasn’t. Deze Host-UK ervaring is helaas erg tegengevallen. Gelukkig had mijn Host een perzische kat, ik heb me tijdens mijn (gelukkig) kort verblijf uiteraard maar op dat dier gestort.
Het is mooi geweest Erasmus, dit weekend zal helaas het aller-allerlaatste weekend zijn dat er sprake is van ontspanning. Ik heb me ingeschreven voor een organisatie "Host UK", die buitenlandse studenten de kans geeft een weekend bij een Brits gezin te verblijven. Mijn match blijkt een 50-jarige alleenstaande vrouw te zijn met drie katten, een vis xe9n met een passie om, jawel, gewonde egels te verzorgen. Benieuwd wat dat gaat geven. Anyway, het is nu al werken geblazen, maar daarna zal dat non-stop het geval zijn. De 11e december zijn de examens echter alweer achter de rug en heb ik nog exact 12 dagen om Engeland nog wat extra te verkennen vooraleer terug te keren naar ons Belgenland.
(foto, bognor regis by night)
Vandaag stond er een blitsbezoek naar Oxford op het programma! Spijtig genoeg waarschijnlijk een van de laatste uitstapjes, want de examens (nuja, paper deadlines) komen dreigend dichterbij.
Toen vanmorgend niet alleen mijn wekker, maar ook een door-windstoten-trillende deur me wekten, zag het ernaar uit dat we voor het eerst een uitstap in volle regen en wind zouden moeten doorstaan. Gelukkig bestaan er clichxe9s zoals "na regen komt zonneschijn" om zo’n probleem vliegensvlug op te lossen. Wanneer we na twee uur busrit aankwamen in Oxford was het helemaal opgeklaard en konden we alsnog foto’s nemen die de wereld ervan zouden overtuigen dat de UK eigenlijk een ondergewaardeerd zonnig vakantieoord is.
We zijn naar goede gewoonte begonnen met een "fika" (het Zweedse woord voor een koffie met iets kleins om te eten). Als er twee talen zijn waarin ik hier ondergedompeld word, zijn het Engels en Zweeds. Verbazingwekkend hoe hard Zweeds en Nederlands op elkaar gelijken. Soms zitten de Zweden te zoeken op een vertaling van een woord naar het Engels en dan blijkt dat we hun Zweedse woord perfect verstaan. Na onze fika, zijn we door het stadscentrum gewandeld, wat eigenlijk een beetje tegenviel. Ondertussen begin ik stilaan het "meer van hetzelfde" gevoel te krijgen. Overal dezelfde winkelketens en restaurants, op den duur ben ik blij weer in het kleine en nog onbekende Chichester rond te lopen.
Maar Oxford is uiteraard geen stad die bekend staat om haar winkelstraatjes, de colleges daarentegen waren heel wat indrukwekkender. Als er xe9xe9n ding was wat we gezien moesten hebben vandaag en dan ook zagen, was het Christ Church College (een van de miljoenen colleges in Oxford), waar we DE Harry Potter dining hall bezochten. Een fancy eetzaal die nog dagelijks gebruikt wordt door de ongetwijfeld al even fancy unief bollebozen. Het was niet moeilijk om daar weg te dromen naar tijden dat ik nog het gevoel kende lekker eten in mijn buik te krijgen. Die Britten, culinair gaan ze toch nooit worden; thee daarentegen, dat is eigenlijk een verstandige keuze als nationaal symbool. Met water kan je niets fout doen. Houden zo.
Op een doorsnee zondag tijdens het werken aan mijn papers, word ik hier bij het opkijken van mijn bureau af en toe verrast door een prachtig uitzicht uit mijn bescheiden raampje op de bovenste verdieping. Groene bomen, rode lucht en daarachter de zee. West-Sussex, ik hou van u.
Deze week is het hier Reading Week, het academische eufemisme voor, jawel, vakantie! Hoewel het werkdruk-niveau hier serieus begint toe te nemen, zijn Evelien en ik er toch drie dagen tussenuit geweest naar Londen.
De eerste dag zijn we begonnen met Covent Garden, wat logischerwijs geen tuin, maar wel een overdekte markt bleek te zijn met vooral antiek. Nadat we Harry en William hun hoofd op ruwweg 100 schoteltjes hadden zien staan, werd het hoogtijd om de ware toerist in ons boven te laten komen en de Tower Bridge te gaan bezichtigen. Toen we er eindelijk in geslaagd waren een foto van onszelf te nemen met de brug op de achtergrond en tegelijkertijd een glimlach uit onze bevroren gezichten te persen, namen we de metro naar Leicester Square waar we als ideale afsluiter van de dag nog een film meepikten in een van de (niet gelogen) 6 bioscopen. Op datzelfde plein zou bovendien twee dagen later de gloednieuwe James Bond in premiere gaan, helaas waren wij op dat ogenblik al op weg naar een wat minder avontuurlijke place to be, zijnde Bognor Regis.
De volgende dag hebben we onder andere Shakespeare zijn theater ‘The Globe’ bezocht, waar onze gids verdacht hard op Mr Shakespeare himself geleek. Over type casting gesproken. Nadien naar St Paul’s Cathedral, waar je eerst meer dan 200 trappen op moest ‘draaien’ om dan de prachtige koepel te kunnen bewonderen en om me helaas ook meteen weer te herinneren dat ik hoogtevrees heb. Dat kerken een kermis-attractie-gewijze afkeer bij mij zouden kunnen opwekken had ik me nog nooit eerder bedacht. Tot slot, alsof Shakespeare nog niet genoeg ‘gestreef buiten de schooluren’ was, hebben we ‘s avonds de British Library bezocht. Daarna zijn we China Town ingetrokken, aangezien traditionele Engelse keuken na enkele maanden UK, nog steeds niet aan te raden is.
De laatste dag zijn we in het koude ochtendweer naar Notting Hill gegaan. Waar het contrast tussen de imposante huizen en de keuze van automerken (allemaal Volkswagen) een vrij grappige tegenstelling tot stand bracht. Daarna gingen we naar Oxford street and Bond Street, shopping paradise on earth. Of in ons geval, de hel. Ik had nooit gedacht dat Chichester me zo snel zou bevreemden van deze aardbol, maar ja hoor, voor de eerste keer in mijn leven dacht ik: Help! Teveel mensen om me heen, would you please GO AWAY. En als er nog geen zekerheid over bestond, bestaat deze nu vast en zeker: vrouwen zijn beesten als ze winkelen. Je neemt een T-shirt vast en je krijgt meteen minstens zes bliksemse blikken op je handen gericht. Toen Evelien en ik ‘s avonds aankwamen in Bognor Regis en opnieuw het satan getal 6 aanwezig was, maar dan als het totaal aantal mensen op straat in ons mini-dorp, keerde de rust pas in mij terug. Eindelijk weer traag verkeer, oude mensen, peace and quiet. (ik kan amper geloven dat deze woorden uit mijn eigen mond afkomstig zijn).
Buiten deze overweldigende welcome to the real world (again) – ervaring in Londen, maakten Evelien en ik ook deel uit van een welcome to Europe-ervaring van twee Braziliaanse meisjes en een Braziliaanse jongen die we de laatste dag in onze zalige jeugdherberg (Astor Hyde Park Hostel) ontmoetten. Ze vroegen ons of Belgixeb ver van Groot Brittannixeb lag…deze vraag konden we hun gelukkig nog vergeven, omdat het hun eerste trip naar Europa ever was. Dat de Amerikanen op ons verdiep daarentegen ooit vroegen: "Isn’t Brussels the country right next to Belgium?" (Homer Simpson "duh"-sound), daarentegen is onvergeeflijk.
Kortom, Londen was luid, druk, koud xe9n tussen dat geruis door tof. De kerstsfeer was al in aantocht, ik hou mijn hart al vast voor als het ooit 25 december zal zijn. Klokslag 12pm zal de ware satan 666 in zowat iedere shopping mall uitbreken op Oxford Street. Gelukkig ben ik tegen dan alweer terug in het kleine Belgenland dat in tegenstelling tot Londen, zwaar onderbevolkt is.
